Fixatie

Wat is fixatie?

Het is soms nodig om iemand in zijn vrijheid te beperken. Dit noemen we fixeren. Het gaat dan om beweging of gedrag. Het fixeren gebeurt met vrijheidsbeperkende maatregelen. Hiervoor zijn verschillende mogelijkheden:

  • Een hek rond het bed 
  • Een diepe stoel 
  • Kalmerende medicijnen geven 
  • Vastbinden met een band (onrustband) 
  • Mensen apart zetten (isolatie of separatie)

Waar gebeurt de fixatie?

De behandeling gebeurt op de afdeling waar de patiënt ligt.

Meer over fixatie

Waarom is fixatie soms nodig?

Sommige mensen met ernstige psychische problemen, met een verstandelijke handicap of dementie brengen zichzelf of de hulpverleners in gevaar. Ze kunnen makkelijk vallen of 's nachts uit bed stappen en gaan ronddwalen. Ook kunnen ze agressief zijn. Om deze mensen, hun omgeving en de hulpverleners te beschermen is soms fixatie nodig. Op de intensive care gebeurt dit veelvuldig. Met name bij het wakker worden van patiënten die kunstmatig beademd zijn.

Een weloverwogen keuze
Het liefst willen we fixatie voorkomen. Daarom proberen de verpleegkundigen eerst alternatieve maatregelen. Als dit niet lukt, overleggen zij met de arts en de familie over het fixeren van de patiënt. Fixatie is dus altijd een weloverwogen keuze. Bij een noodsituatie kan de arts besluiten om de patiënt zonder overleg te fixeren. Hij doet dit om de patiënt en zijn omgeving te beschermen. De arts stelt de familie dan achteraf op de hoogte en bespreekt dan de reden van de fixatie.

U verlaat hiermee de informatiepagina's over specialisme intensive care ic.

U kunt bij deze behandeling te maken krijgen met deze specialismen. Dit hangt af van uw situatie.