Patiëntverhaal van slokdarmkankerpatiënt over de GIO-poli

Andries Vleer, slokdarmkankerpatiënt | CWZ Nijmegen

‘In oktober 2013 kreeg ik de diagnose slokdarmkanker. Ik was er altijd van overtuigd geweest dat ik een verhoogd risico had, vanwege een breuk in mijn middenrif en het gebruik van maagzuurremmers.'

Foute boel

'Ik kreeg van de mdl-arts meteen na de gastroscopie te horen dat het “foute boel” was: slokdarmkanker. Dat vond ik wel zo prettig, daardoor hoefde ik niet lang op te wachten op de uitslag. Ik was er vroeg bij, er waren geen uitzaaiingen. Dat is een belangrijke uitslag, want dan kun je geopereerd worden en ervan genezen. Ik heb het dan ook redelijk luchtig opgepakt. Ik maak me sowieso pas druk ergens om wanneer dat echt nodig is. Ieder doet zoiets op zijn eigen manier.’

‘In het begin dacht ik: ‘een half jaar en dan is het weer goed’, maar dat was veel te optimistisch.’
Andries Vleer, slokdarmkankerpatiënt

Bleef het ook zo luchtig?

‘Nee, ik kreeg toch veel klachten, lichamelijk maar ook psychisch. Niemand kan voorspellen hoe je genezingsproces zal verlopen. Dus ik kom nog met enige regelmaat in het ziekenhuis. Anderhalf jaar na mijn operatie heb ik contact gezocht met het Helen Dowling Instituut, het vroegere Taborhuis in Groesbeek. Daar heb ik veel baat bij gehad. Verder ging mijn werkgever failliet. Ik had veel stress, ik zat nog in de ziektewet en werd nu ook nog werkloos. Vervolgens kwam ik bij een keuringsarts die nauwelijks iets afwist van slokdarmkanker en de daarbij komende beperkingen. En ondertussen bleef het tekort aan energie mij parten spelen. Alles bij elkaar veel. Maar goed, ik probeer wel positief in het leven te blijven staan.’

Hoe gaat het nu?

‘In het begin dacht ik: ‘een half jaar en dan is het weer goed’, maar dat was veel te optimistisch. Ik ben nu bijna twee jaar verder. En na al die tijd ben ik nog bezig om mijn leven weer wat op de rit te krijgen. De behandeling hier in het CWZ ervaar ik als heel goed; het lijkt wel een warm bad. Ze zeggen me vaak dat ik moet bellen als er wat is. Ik voel dat ze ervoor mij zijn wanneer ik het nodig heb. Fijn is ook de jaarlijkse Slokdarmkankerdag in de regio. Daar zag ik  dat de gemiddelde leeftijd van de (ex)patiënten hoger ligt dan mijn leeftijd. Wat heb ik nog een eind te gaan! Maar ik word ook geïnspireerd door anderen. Het is goed om ervaringen te delen.’

Februari 2016

> Naar het overzicht patiëntenverhalen