Wanneer dermatoloog Hans Alkemade denkt aan zijn CWZ-carrière van ruim 25 jaar krijgt hij een lach op zijn gezicht. Het was voor hem een loopbaan vol bijzondere momenten, hechte samenwerkingen en, niet geheel onbelangrijk, een goede portie humor. Samen blikken we terug op deze mooie periode.
Een begin vol anekdotes die bleven hangen
Hans heeft een deel van zijn AIOS-stage in CWZ gelopen en ging daarna voor een jaar aan de slag bij het Rijnstate en het Radboudumc. Toen er ruimte vrijkwam bij CWZ, greep hij deze kans en begon hij op 1 januari 2001 als dermatoloog in CWZ.
De start was kleinschalig en persoonlijk. De afdeling zat toen nog aan de St. Annastraat, in een herenhuis buiten het ziekenhuis. ‘We werkten in een kleine en hechte groep en we lunchten altijd samen: dokters, doktersassistenten en de secretaresse.’ vertelt Hans.
Later verhuisde de afdeling dermatologie naar de polikliniek Jonkerbosch. Maar de herinneringen van de St. Annastraat blijven Hans bij: ‘Zo wilde een jonge patiënt per se een bepaald bloedonderzoek hebben, maar dit had bij zijn klachten geen zin. Hij sloeg met zijn vuist op tafel, ging staan en terwijl hij de deur heel hard dichtgooide schreeuwde hij “vieze vuile kanker dokter”. De doktersassistenten achterin de backoffice huilden van de spanning. Ik hoorde de auto met piepende banden vertrekken vanaf de kleine parkeerplaats bij de polikliniek en hij reed de Annastraat op. Even later zag ik hem terugkeren. Hij moest zijn vrouw nog meenemen, die zat nog in de wachtkamer, was hij even vergeten…'
Altijd dermatoloog, nooit stilgestaan
Dermatoloog is Hans zijn hele werkende leven gebleven. ‘Je kunt niet echt hoger’ zegt hij met een knipoog. Toch zat hij niet stil. Hij zette zich in voor vele commissies en werkgroepen, binnen en buiten CWZ. Van stafbestuur tot opleidingscommissies en landelijke overleggroepen.
Ook het vak dermatologie veranderde flink. Vroeger had de afdeling dermatologie nog verpleegbedden, waar patiënten met bijvoorbeeld eczeem, psoriasis, spataderen en open benen verpleegd werden. ‘Nu is het vooral een poliklinisch vak. In de afgelopen 5 jaar hebben we maar 3 opnames gehad’ vertelt Hans. De focus verschoof ook inhoudelijk: ‘Vroeger zagen we veel spatader-patiënten en patiënten met open benen. Nu zien wel veel meer huidkanker en dat neemt meer dan de helft van onze tijd in beslag.’
‘Het was een geweldige tijd’
“Geef mij de juiste baan, en ik hoef nooit meer te werken.” Een mooi gezegde dat Hans ooit hoorde, en dat zijn tijd bij CWZ symboliseert. Daar voegt hij aan toe: ‘Dat is natuurlijk afhankelijk van het werk dat je mag doen, maar ook van je collega’s. Ik heb het enorm met hen getroffen.’
Voor de achterblijvers heeft Hans een duidelijke boodschap: ‘Ben dankbaar en blij! Je werkt in een geweldig ziekenhuis. Ik ben trots op CWZ, alle collega’s zijn zeer toegewijd. En, heel belangrijk, de patiënten zijn geweldig. Als je van mensen houdt krijg je als dokter, maar ook als verpleegkundige of doktersassistent, zo’n fijn contact. Dat is voor een groot deel je beloning en dat is geweldig.’ Hij sluit af met een gevoel dat blijft hangen: ‘Nogmaals: iedereen dank, het was een geweldige tijd.’
Wij willen Hans bedanken voor zijn jarenlange inzet en wensen hem alle geluk in dit nieuwe hoofdstuk.