Patiëntenvervoerder Christel de Bruijn
Toen haar dochter vijftien werd, wilde Christel de Bruijn graag weer aan het werk. Tijdens een ziekenhuisopname van haar man maakte ze kennis met het beroep patiëntenvervoerder, waar ze vervolgens haar zinnen op zette. Elke maand belde ze het toenmalige hoofd of er al een baan vrij was. De aanhouder wint, dacht ze. En inderdaad, nu werkt ze er al weer vijf jaar. Met haar vlammend rode haar een opvallende vervoerder. ‘Ik kom overal en maak met iedere patiënt een praatje. Ik voel een enorme vrijheid.’
Hoe weet je waar je naar toe moet?
‘Bij onze centrale komen de aanmeldingen binnen van de OK, de röntgen en alle verpleegafdelingen. Wij zijn allemaal uitgerust met een portofoon. Dan krijg ik te horen wie ik naar welke afdeling kan brengen. Vaak zijn mensen zenuwachtig als ze naar de OK moeten. Ik knoop een praatje met ze aan en probeer ze gerust te stellen. Op de heenweg vinden ze het raar dat ze vervoerd worden. ‘Ik kan toch gewoon lopen’, zeggen ze dan. Soms vervoer ik patiënten die niets kunnen zeggen, bijvoorbeeld omdat ze suf zijn door de medicijnen. Dan weer hoor ik van een patiënt van mijn leeftijd dat er net leukemie bij hem is geconstateerd. Dan denk ik: wat klagen we toch vaak terwijl wij zo gezond zijn.’
Heb je ook ritjes naar het mortuarium?
‘Jazeker. Het is niet verplicht en ik moest ook wel wat overwinnen. Maar je gaat altijd samen met een verpleegkundige op pad. De patiënt is afgedekt met een laken. In het mortuarium rijden we met bed en al een grote koelcel in. Ik wacht dan altijd even tot de verpleegkundige klaar is met de overdracht, dan hoef ik die nare gang niet alleen terug te lopen.’
Zijn alle bedden even prettig?
‘Nou nee, de elektrische bedden zijn best zwaar . Ook zijn er cardiologische bedden, de hele grote kraambedden en het gewone ouderwetse bed. Die vind ik het fijnst. Als je de wielen vastzet, sturen ze heel licht. Verder zijn er nog de rolstoelen. Daar mag wat mij betreft wel eens in geïnvesteerd worden. Hoe vaak de voetsteunen ontbreken. Vooral voor oudere mensen is het vreselijk om de benen op eigen kracht omhoog te houden. Ook zijn de banden meestal niet goed opgepompt. Dat is voor mij heel zwaar, vooral bij mensen met gewicht.’
Hoeveel kilometer maak je dagelijks?
‘Er zijn dagen bij dat ik twaalf kilometer loop. Het is fysiek best zwaar. We hebben wel de beschikking over de vitaflex, een bed mover die je onder het bed schuift en vastklikt, zodat je het bed met een joystick kunt besturen. Ideaal voor de lange afstanden. Of voor collega’s die het in de rug hebben. Ik rij er niet veel mee want er zijn er te weinig.’
Loop je op Vierdaagse-kistjes?
‘Sommige van mijn dertig collega’s lopen inderdaad op echte wandelschoenen, anderen juist op sportschoenen. Ik heb sinds een jaar klompen met een flexibele zool bij een speciaalzaak voor bedrijfskleding gekocht. Ze lopen heerlijk en zien er ook nog aardig uit.’
