Aandoeningen

Een zwakke baarmoederhals, waardoor een zeer vroege vroeggeboorte kan optreden.

Cervixkanker; een kwaadaardig gezwel aan de baarmoederhals (cervix). Het belangrijkste symptoom van baarmoederhalskanker is bloedverlies na de geslachtsgemeenschap. Naarmate de kanker verder groeit, kunnen de symptomen zijn: een waterige, bloederige en vies ruikende afscheiding uit de vagina, pijn in het bekken, hevig bloedverlies tijdens en na het vrijen.

Een kwaadaardig gezwel, meestal van het endometrium (baarmoederslijmvlies), de binnenbekleding van de baarmoeder. Het belangrijkste symptoom van baarmoederkanker is abnormaal vaginaal bloedverlies. Bij vrouwen na de menopauze: vaginaal bloedverlies langer dan een jaar na de laatste menstruatie. (Zelden) bij vrouwen vóór de overgang: zwaardere bloedingen dan tijdens de normale menstruatie (zie Menorragie, Amenorroe), maar vooral onregelmatig bloedverlies, tussen de menstruaties door of na het hebben van geslachtsgemeenschap.

Goedaardig gezwel in de baarmoeder of baarmoederhals.

De baarmoeder en/of de vaginawand zakken naar beneden. De symptomen van alle soorten verzakkingen kunnen zijn: een vol gevoel in de vagina, een ‘balgevoel’, er steekt iets uit de vagina, een zeurend gevoel of lichte pijn in de onderrug, moeite bij het plassen en ontlasten en vaker moeten plassen.

Ontsteking van de bekleding van het hart waarbij vooral de hartkleppen worden getroffen.

In de vagina leven bacteriën en schimmels. Dat is heel normaal. Tussen de verschillende soorten bacteriën en schimmels bestaat een natuurlijk evenwicht. Soms raakt dit evenwicht verstoord. De precieze oorzaak hiervan kennen we niet. Bepaalde soorten bacteriën gaan dan overheersen. Dit wordt ook wel bacteriële vaginose genoemd. Er is dus geen besmetting of infectie, maar een toename van een bacteriesoort die normaal in de vagina thuishoort.

Ontsteking van de eikel en de voorhuid.

Beschadiging of pijn, voornamelijk in het middenoor, door drukveranderingen.

Infectie van een of beide klieren van Bartholin, gelegen in de vulva bij de uitgang van de vagina.

Huidkanker, meestal in delen van de huid die aan de zon zijn blootgesteld; zaait zich zelden of nooit uit.

We spreken van bedplassen als een kind van vijf jaar of ouder 's nachts de plas niet kan ophouden. Dit is bij veel kinderen nog het geval.

Het kleine bekken is de ruimte onderin het bekken, tussen de heupgewrichten, het schaambeen en het stuitje. Daarin bevinden zich de vagina, de baarmoeder, de eileiders en de eierstokken, met aangrenzend de blaas en de endeldarm. Een ontsteking in het kleine bekken ontstaat door bacteriën die via de vagina en baarmoeder de eileiders bereiken. De ontsteking kan zich verder uitbreiden naar de eierstokken, het buikvlies, de blaas en de endeldarm. Een ontsteking in het kleine bekken wordt ook wel PID genoemd (pelvic inflammatory disease).

Een uitslag tijdens de eerste levensmaanden, met dikke schilfers op de hoofdhuid.

Een verzameling longziekten die worden veroorzaakt door het inademen van stof of gas op het werk.

Beschadiging van een deel van de hersenen door een onderbreking in de bloedtoevoer. Wordt ook CVA (cerebrovasculair accident), beroerte of attaque genoemd. Bij de meeste mensen ontstaan de symptomen binnen enkele seconden of minuten. Ze hangen af van het aangedane hersengebied en omvatten: spierzwakte of verlamming aan één kant van het lichaam, gevoelloosheid aan één kant van het lichaam, onhandigheid of verlies van fijne bewegingen. Verlies van het gezichtsvermogen in één oog of beide ogen, moeite met het vinden van woorden en het begrijpen van gesproken of geschreven taal, onduidelijk spreken en overgeven, problemen met het evenwicht en duizeligheid.

We spreken van een TIA wanneer een gedeelte van de hersenen tijdelijk te weinig bloed krijgt. Daardoor werken bepaalde hersencellen tijdelijk minder goed of helemaal niet. TIA staat voor Transient Ischaemic Attack. Vrij vertaald is dit een ‘voorbijgaande doorbloedingsstoornis’. Sommigen noemen het ‘een voorbijgaande beroerte’.

Het onvermogen om dingen in de verte duidelijk te zien.

Het oogwit en de binnenkant van de oogleden zijn bekleed met een dun laagje weefsel dat we bindvlies noemen. Een bindvliesontsteking (conjunctivitis) wordt meestal veroorzaakt door virussen of bacteriën. Dit soort ontstekingen is besmettelijk maar onschuldig. Het gaat meestal binnen een week vanzelf over, net als een verkoudheid. Meestal begint de ontsteking aan één oog. Na enkele dagen kan het andere oog ook ontstoken raken. Het oogwit en de binnenkant van de oogleden worden rood. U krijgt last van geïrriteerde, branderige, tranende ogen. In de ooghoeken en rond de wimpers kan pus zitten. Daardoor kunnen de oogleden vooral ’s ochtends aan elkaar vast plakken. Een bindvliesontsteking kan samengaan met verkoudheid en keelklachten.

Het bindvlies is een dun vlies dat het oogwit en de binnenzijde van de oogleden bedekt. Een bindvliesontsteking kan ontstaan na contact van uw oog met een stof waarvoor u overgevoelig bent.