Van rector tot imam
Vraag een CWZ’er van nu wat een Rooms-Katholiek rector is en velen blijven het antwoord schuldig. Geestelijk leider van een klooster of gesticht, zegt het woordenboek. In vroeger tijden was het woord echter bij iedereen bekend, zeker bij katholieken. De noodzaak van een rector was ook onbetwist.
Zou het aangrenzende missiehuis een rector kunnen leveren die ook ‘s nachts aanwezig was, vroeg het college van regenten zich af bij de voorbereidingen van het nieuwe Canisiusziekenhuis aan de Sint-Annastraat. Gelukkig wilde het Monseigneur Hamerhuis wel een pater afstaan. De rector zou de nachten in het ‘gesticht’ doorbrengen, de maaltijden daar gebruiken en er ‘s ochtends de kerkelijke diensten verrichten. Dat alles voor ƒ 750,- per jaar.
Pater J. v.d. Sande was de eerste, daarna volgde een lange stoet paters en pastors die zich bezighielden met de geestelijke zorg in huis. Na de fusie met het Wilhelminaziekenhuis kregen ze daarbij assistentie van protestantse dominees. En vanwege de interconfessionele signatuur bezoeken de laatste jaren ook imams en humanistische raadsheren en -vrouwen regelmatig patiënten in het CWZ. Zij zijn echter niet in vaste dienst.
Vormde tot aan de verhuizing naar de Weg door Jonkerbos de intieme kapel met de muurschilderingen van Joan Collette het centrum van de geestelijke zorg, tegenwoordig is er een klein stiltecentrum in het hart van het ziekenhuis.
Er kunnen geen missen worden opgedragen en geen diensten worden gehouden - die vinden in de aula plaats - maar patiënten, medewerkers en bezoekers kunnen er terecht om tot rust te komen, te bidden of te mediteren en hun intenties in een boek te schrijven. Velen maken er gebruik van.
