De nonnen
Ze deden het uit liefde, de Zusters van Carolus Borromeus. Dag en nacht waren ze in touw om zieken te verplegen en menselijke nood te lenigen. De noeste werkers en vakbekwame vrouwen waren te vinden in de verpleging, de huishouding en in de directie.
In 1926 kwamen ze met z’n veertigen uit Maastricht - alsof er een zwerm nonnekes werd aangevoerd, schreef De Gelderlander destijds - en in hun hoogtijdagen rond 1950 zwol hun aantal aan tot honderdtwintig. De laatste zeventien zusters verlieten in 1973 hun klooster op het ziekenhuisterrein. Al met al hadden er meer dan tweehonderd gewerkt, de één met een nog wonderlijker naam dan de ander. Ooit eerder gehoord van Amelberga, Arsena, Calista, Cosma, Dativa of Triphine?
Maar naastenliefde of niet, de nonnen konden ook streng zijn en menigeen bang maken. Wie herinnert zich zr. Aloysie, het propere hoofd van de kraamafdeling? Als zij met haar staalblauwe ogen in aantocht was, trokken de kraamvrouwen snel hun lakens netjes en veegden de kruimels van hun bed. Ook kloekheid en doortastendheid was niet voor elke non weggelegd. Drukte kon zr. Cyrilla, hoofd van de Verkoeverkamer, snel te veel worden. Als ze zenuwachtig met een punt van haar schort over haar gezicht veegde, was dat voor haar collega’s het teken haar tijdelijk weg te sturen. En als het om lol maken ging, waren de zusters net zo goed als de religieuzen van de partij.
Zoals zr. Jorista, die ‘s morgens in het afdelingskeukentje met het broodmes in haar handen naar de verzamelde leerling-verpleegsters wees en gierend van de lach de laatste mop vertelde. Zr. Glaphira bewees dat naastenliefde zich niet beperkte tot patiënten. Als hoofd van de leerlingenafdeling vertroetelde ze de leerling-verpleegsters en bracht hen, als ze een vrije dag hadden, ontbijt op bed.
